Ubranka dla psów

Ubranka dla psów i nie tylko. Wszystko co dotyczy psów.

Pies w gospodarstwie

Pies wiejski nie mający podstawowego wychowania jest z konieczności trzymany na łańcuchu, gdyż w przeciwnym razie stałby się włóczęgą, dusicielem kur, kłusownikiem, roznosicielem wielu groźnych chorób, „chuliganem” napadającym na przechodniów, co oczywiście powoduje szkody, nieporozumienia i waśnie sąsiedzkie. W ten sposób to pożyteczne i miłe zwierzę staje się szkodnikiem. Jednakże z psa łańcuchowego, trzymanego stale na uwięzi, nie ma takich korzyści, jakich należałoby się spodziewać. Jest on groźny tylko dla spokojnych obywateli, a złodzieje mają i tak niezawodny sposób unieszkodliwienia go — truciznę.
Poza tym pies, z natury bardzo towarzyski, gdyż jego dzicy przodkowie zawsze żyli w sforze (gromadnie), wskutek stałego uwiązania wyzbywa się korzystnych dla człowieka cech, nie wyzbywa się natomiast cech niepożądanych. Jeśli uda mu się zerwać z przeżartego rdzą łańcucha i przypadkowo zasmakować kurzej lub zajęczej krwi, trudno go potem skłonić do powrotu. W ten sposób przybywa co roku sporo włóczących się psów, które według prawa powinny być tępione, gdyż zagrażają bezpieczeństwu i zdrowiu ludzi oraz okolicznej zwierzynie łownej.

  • 0 Comments
  • Filed under: Bez kategorii
  • Dbałość o psa

    Po zachowaniu się psa można poznać, jakiego ma pana. Jeśli pies się drapie, to znak, że jest zapchlony albo zaświerzbiony, że nikt o niego nie dba. A przecież tak nietrudno uwolnić go od pasożytów, które dają się we znaki zarówno zwierzęciu, jak i jego właścicielowi. Czyżby ludzie eksploatujący zwierzę byli zupełnie niewrażliwi na jego cierpienia? — Zwykle albo nie mają czasu na przysłowiowe „podrapanie się w głowę”, albo nie wiedzą jak temu zaradzić, albo też jest im „wszystko jedno”. A to niedobrze. Gdyby od czasu do czasu zastanowili się nad dolą zaniedbanego psa i wczuli się w jego położenie, sumienie nie pozwoliłoby im przejść spokojnie obok głodnego, spragnionego czy też drapiącego się zwierzęcia, stanowiącego żywą, czującą istotę, a w dodatku będącą na tzw. etacie   gospodarstwa,   czyli   na   prawach   zwierzęcia   pracującego.
    Powie ktoś, że z psa nie ma żadnej korzyści, bo nie daje ani mleka, ani wełny, a karmić go trzeba. Tak myślący nie powinien psa trzymać. Lepiej go uśpić w lecznicy dla zwierząt lub oddać komuś, komu rzeczywiście jest potrzebny i kto potrafi za jego usługi odwdzięczyć się troskliwą opieką i odpowiednim wiktem, zdając sobie sprawę, że za pracę należy się zapłata. Tą zapłatą jest minimum codziennej strawy — resztki posiłków kilkuosobowej rodziny wiejskiej — czysta i świeża woda do picia oraz należyte pielęgnowanie, nie wymagające przecież zbyt wiele czasu. Może i powinna zapewnić to młodzież, wyręczając zapracowanych rodziców. Chodzi tu o młodzież szkolną w wieku od 12 lat, która już uczy się biologii. Zawarte w  tej   książce  najważniejsze  wiadomości   o  tresurze  psa  zupełnie tu podkreślić, że za szczucie ludzi psem prawo nasze przewiduje karę aresztu lub grzywny.

  • 0 Comments
  • Filed under: Bez kategorii
  • Wychowanie psa

    Właściciel psa jest za jego czyny odpowiedzialny. Aby uniknąć kłopotu i wstydu, musi on odpowiednio go wychować, w przeciwnym razie nie ma dla psa miejsca tam, gdzie staje się groźny i niebezpieczny dla otoczenia.
    Ludzie kulturalni mają jak najlepszy stosunek do zwierząt, ale wcale nie muszą znosić tego, co niezgodne jest z ich przyzwyczajeniami, z przyzwyczajeniami nowoczesnego człowieka. Można lubić psa i zachwycać się nim, ale to nie znaczy, że trzeba znosić złe nawyki zwierzęcia i jego pchły. Z tego wypływa wniosek, że im kulturalniejszy jest miłośnik zwierząt, tym przyjemniejszy dla otoczenia powinien być jego czworonożny wychowanek. Drugim bardzo istotnym wnioskiem jest to, że nie mając czasu dla psa, nie należy go trzymać, choćby nawet przedstawiał nie byle jaką wartość rasową i nie wiem jak duże swoją urodą robił wrażenie na bliźnich, bo wcześniej czy później snobizm ten da się komuś we znaki.
    Do chowu w warunkach wielkomiejskich najlepiej nadają się małe i średnie psy pokojowe, jak maltańczyk, pekińczyk, jamnik, polski owczarek nizinny typu karłowatego, teriery, zwłaszcza szkocki, foksteriery gładkowłosy i szorstkowłosy. Szczególnie nadaje się do takich warunków nie spotykany u nas na ogół mops, prawie zupełnie pozbawiony instynktów bojowych, nieagresywny, idealny towarzysz i niezmordowany uczestnik zabaw dziecięcych, nigdy nie wyrządzający dzieciom krzywdy. Mopsy są również niewymagające co do pokarmu i mogą się zadowolić skromnym wybiegiem. Dla psów wielkości owczarków i bokserów potrzebne są większe place i ogrody, Szczecinie, Lublinie, Chorzowie, Sopocie i Gdańsku, mają wydzielone boksy i wybiegi przeznaczone wyłącznie na tymczasowe (w okresie letnim) „usługi hotelarskie” dla czworonożnych pensjonariuszy. Oczywiście za pożądanych „klientów” mogą być uważane wyłącznie psy zaszczepione przeciw wściekliźnie i nosówce. Warszawa, jak dotąd, nie rozporządza tego rodzaju hotelem czy pensjonatem (w istniejącym schronisku dla zwierząt nie ma na to warunków), ale Towarzystwo Opieki nad Zwierzętami czyni wszelkie starania w tym kierunku, aby zaspokoić potrzeby warszawskich właścicieli zwierząt.

  • 0 Comments
  • Filed under: Bez kategorii
  • Robaczyce przewodu pokarmowego

    Robaczyce przewodu pokarmowego. U psów wykryto wiele pasożytów, które do organizmu przenikają różnymi drogami. Ogromna ich większość dostaje się w postaci jaj lub larw wraz z karmą i wodą. Pasożyty odżywiają się kosztem organizmu, zatruwają go swymi jadami i niszczą tkanki. Źródłem choroby mogą być: zarażona jajami pasożytów karma, przyrządy do pielęgnowania i utrzymania zwierząt, pośredni żywiciele pasożytów lub jakiekolwiek narządy i tkanki ich organizmu zawiera kału i wysyła do badania laboratoryjnego (Wojewódzki Zakład Higieny  Weterynaryjnej).
    Do odrobaczania trzeba niekiedy psa przygotować, a mianowicie przegłodzić przez 16—20 godzin. Praktycznie biorąc, w przeddzień przeprowadzania zabiegu karmi się psa tylko rano. Jest to niezbędne w celu opróżnienia przewodu pokarmowego (ułatwia to kontakt trucizny z pasożytami). Odrobaczanie przeprowadza się według instrukcji i pod kontrolą lekarza, ponieważ niektóre środki pasożytobójcze, np. przeciw tasiemcom, są silnymi truciznami i dla psa. Pierwszy raz odrobaczą się psa w wieku szczenięcym, po skończeniu przez niego 8 tygodni życia, bez uprzedniego badania jego kału, w celu usunięcia glist z jego jelit. Dorosłe psy powinny być w zasadzie odrobaczane raz (pokojowe) lub dwa razy (w gospodarstwach wiejskich) do roku — wiosną i jesienią.
    Wydalane przez odrobaczanego psa pasożyty trzeba koniecznie zebrać i zniszczyć przez spalenie lub zakopanie głęboko w ziemi. Odrobaczonego psa należy starannie wymyć, a budę i legowisko oraz wybieg odkazić (ściółkę spalić).

  • 0 Comments
  • Filed under: Bez kategorii
  • Rany u psów

    Jeśli pies jest zraniony, to pierwsza pomoc ze strony człowieka powinna się ograniczyć do oczyszczenia i odkażenia rany oraz ewentualnie do zatamowania krwi. Wszelkie bandażowanie jest zbyteczne, gdyż pies opaskę zerwie i podda się własnej kuracji, polegającej na częstym lizaniu rany, która dzięki temu szybciej się goi. W tym wypadku na szybkie gojenie się rany wpływa bakteriobójcza substancja — lizozym — zawarta w ślinie. Znane były wypadki samodzielnego kurowania się psów w ten sposób nawet po odniesieniu poważnych okaleczeń, np. po utracie kończyny. Oczywiście przy poważniejszych uszkodzeniach ciała konieczna jest interwencja lekarska.
    W razie gdy pies został pokaleczony w bójce przez drugie zwierzę tego samego lub innego gatunku, zwłaszcza nie znane, to można nie obawiać się jego zachorowania na wściekliznę tylko wówczas, jeśli nie był zaszczepiony przeciw tej chorobie.
    Jeśli pies kuleje, trzeba obejrzeć chorą nogę i w razie nie stwierdzenia rany, lecz tylko obrzęku oraz objawów dotkliwego bólu, nasuwającego podejrzenie o złamanie kości, zwrócić się o pomoc do lekarza weterynarii.
    Gdy pies zdradza objawy złego stanu zdrowia, a po zewnętrznych oględzinach nie stwierdza się wyraźnych tego przyczyn, trzeba przede wszystkim dotknąć nosa psa; jeśli jest on gorący i suchy, zachodzi konieczność zmierzenia temperatury, która w takim wypadku bywa wysoka.

  • 0 Comments
  • Filed under: Bez kategorii
  • Odnajdywanie zguby przez psa

    Po opanowaniu przez psa umiejętności aportowania można przystąpić do nauczania odnajdywania i przynoszenia „zguby”. W ćwiczeniach z tym związanych bodźcem bezwarunkowym jest zapach przedmiotu, natomiast bodźcem warunkowym rozkaz „szukaj”.
    Do przerobienia pierwszych ćwiczeń w tym zakresie najodpowiedniejszy jest teren wilgotny i dzień bezwietrzny. Później, w miarę postępów, warunki dla pracy węchowej psa mogą być coraz trudniejsze.
    Jeśli pies posiadł już umiejętność warowania (patrz: „Nauczanie siadania i warowania”), ćwiczenie będzie nieco ułatwione. Zamiast uwiązywać, pozostawiamy psa na miejscu rozkazując „waruj”, po czym pokazując przedmiot, który lubi nosić.

  • 0 Comments
  • Filed under: Bez kategorii
  • Nauka aportowania przez psa

    Jeśli w czasie ćwiczeń zdarzy się, że pies trzymając koziołek lub piłkę w zębach mocno zaciska szczęki i nie oddaje mimo rozkazu „daj”, trzeba użyć drugiego wspomnianego już bodźca warunkowego. Podtrzymując prawą ręką trzymany przez zwierzę przedmiot, palcami lewej ręki (dużym i wskazującym) obejmujemy żuchwę (tzw. dolną szczękę) psa, wsuwając palce poza kły i wywierając nimi bezbolesny nacisk na wargi oraz wymawiając jednocześnie rozkaz „daj”. W ten sposób pies zmuszony jest puścić trzymany przedmiot, który z łatwością mu się odbiera, głaszcząc go przy tym, chwaląc i nagradzając smakołykiem. Podobnie postępuje się, gdy pies nie chce chwycić podsuwanego mu i cofanego kilkakrotnie przedmiotu. Wówczas wychowawca musi w podany sposób rozewrzeć szczęki psa i wsunąć między nie, poza kły, piłkę lub koziołek, zaciskając szczęki lewą ręką, a prawą trzymając wsunięty przedmiot.
    W razie niepowodzenia w przeprowadzaniu ćwiczeń z psem nigdy nie należy go karcić, np. gdy w czasie nieumiejętnego wyjmowania mu z pyska piłki zadraśnie zębami rękę swego pana. Tylko cierpliwością i łagodnością osiąga się dobre wyniki. Najmniejsze nawet zastraszenie psa, zwłaszcza uderzenie, może zniweczyć osiągnięte postępy w nauce aportowania.
    Po opanowaniu przez psa tych pierwszych ćwiczeń, gdy na sam rozkaz „trzymaj” chwyta podawany mu przedmiot, a na rozkaz „daj” wypuszcza go z zębów, trzeba doprowadzić do tego, aby zada
    nie było wykonywane z podejściem psa do koziołka. W tym celu przy każdym następnym ćwiczeniu trzymamy ten przedmiot coraz niżej, tak aby wreszcie pies podjął go z ziemi. Gdy już całkowicie opanuje umiejętność podnoszenia wskazanego przedmiotu z ziemi, należy przystąpić do następnego, zasadniczego ćwiczenia. Trzymając zwierzę przy nodze w pozycji siedzącej (powinno być tego nauczone wcześniej — patrz: „Nauczanie siadania i warowania”), pokazuje się mu przedmiot przeznaczony do aportowania, a następnie, gdy pies jest już nim zainteresowany, rzuca się na odległość kilku metrów, wydając jednocześnie odpowiedni rozkaz. Po przerobieniu kilku takich ćwiczeń pies nabiera coraz większej ochoty do aportowania. Wówczas można zastosować już nieco inną taktykę w celu wyrobienia w zwierzęciu reakcji na sam tylko bodziec warunkowy, na sam rozkaz. W tym celu, rzucając np. piłkę, przytrzymuje się psa przez chwilę za obrożę i dopiero potem daje rozkaz „nieś”, puszczając go jednocześnie z ręki. Przy każdym następnym takim ćwiczeniu odstęp czasu od momentu wyrzucenia piłki do chwili wydania rozkazu „nieś” trzeba stopniowo przedłużać, aby wychowanek przyzwyczaił się aportować dopiero na rozkaz. Przy każdym z tych ćwiczeń trzeba wymagać od „ucznia”, aby po uchwyceniu rzuconego przedmiotu wracał z nim natychmiast i zajmował pozycję siedzącą przy lewej nodze pana. Dopiero potem trzeba żądać od niego zwrotu przyniesionego przedmiotu.
    Po przyzwyczajeniu psa do aportowania rzeczy stanowiących przedmiot zabawy trzeba stopniowo używać coraz to innych rzeczy,
    na przykład chusteczki, rękawiczek, kagańca, laski itp. W ten sposób można psa wyszkolić na domowego posłańca, pomocnika w wyjątkowych okolicznościach (np. w czasie choroby pana). Przedmioty, po które posyłamy swego czworonożnego pomocnika, powinny znajdować się zawsze na swym stałym miejscu. W tym wypadku rozkaz powinien być rozszerzony o wyraz stanowiący nazwę przedmiotu, o który nam chodzi, na przykład — „nieś kaganiec”. Po wydaniu rozkazu prowadzimy psa do miejsca, w którym dany przedmiot się znajduje i wskazujemy nań ręka, powtarzając rozkaz, itd.

  • 0 Comments
  • Filed under: Bez kategorii
  • Witaminy dla psów

    Zapotrzebowanie psów na witaminy zaspokaja się dodając do pokarmu różne jarzyny i owoce, do których należy przyzwyczajać psa od małości. Na ogół psy, zwłaszcza młode, chętnie jedzą owoce. Moją one wartość tylko ze względu .na witaminy,  natomiast są nisko odżywcze, gdyż zawierają” dużo wody i błonnika (celulozy). Wskazane jest podawanie psom szpinaku, marchwi, pietruszki, szczypiorku, cebuli i jabłek. Najlepiej jest dodawać je do jedzenia na surowo, dobrze rozdrobnione. Profesor Mangold zaleca dodawanie suchych drożdży piwnych, które zawierają dużo witaminy Bt, a ponadto łatwo strawne białko roślinne.
    Przy żywieniu różnorodnym pokarmem nie należy obawiać się braku witamin lub składników mineralnych. Uzasadnione jest dodawanie gotowych preparatów witaminowych lub mieszanek mineralnych tylko karmiącym sukom i szczeniętom.
    Tak samo ważnym składnikiem jak substancje odżywcze jest woda, niezbędna do normalnego przebiegu przemiany materii. Pies, podobnie jak człowiek, dłużej wytrzymuje głód niż pragnienie. Zapotrzebowanie na płyn zależy od rodzaju pokarmu.  Przy karmieniu wysuszonym mięsem lub sucharami — zapotrzebowanie na wodę wzrasta. Pies musi mieć stale do dyspozycji miseczkę ze świeżą, nie zanieczyszczoną resztkami jedzenia wodą.
    Żywienie młodych psów. Kiedy do domu zawita pierwszy szczeniak, domownicy łatwo ulegają jego proszącemu, wiernemu wzrokowi i spełniają wszystkie jego życzenie, karmiąc go łakociami. W ten sposób rozwijają się u psa złe nałogi, staje się on łakomczuchem i kapryśnikiem, który zjada tylko to, co mu szczególnie smakuje. Podając psu różne kąski między posiłkami, zatraca się kontrolę nad ilością spożywanego przez niego pokarmu i uczy się go żebractwa.
    Przez pierwsze dni po sprowadzeniu szczenięcia do domu trzeba go żywić tak, jak dotychczas robił to hodowca. Gwałtowna zmiana sposobu pożywienia jest szkodliwa. Musi ona następować stopniowo.
    Ażeby nie przeciążać przewodu pokarmowego jednorazowo zbyt dużą ilością pożywienia — początkowo szczeniaka karmi się 4 razy dziennie. Od piątego tygodnia życia można już psa żywić 3 razy dziennie. Po ukończeniu przez niego roku — zupełnie wystarcza 2krotne dzienne żywienie. W wieku 7—8 miesięcy pies osiąga trzy czwarte ciężaru dorosłego zwierzęcia danej rasy. Ze względu na szybkie tempo wzrostu szczeniak powinien być odpowiednio intensywnie żywiony. 4—5 miesięczny szczeniak powinien otrzymywać tyle pożywienia co pies dorosły.
    Zestawiając pokarm dla młodego psa, trzeba pamiętać, że młody rosnący i rozwijający się organizm wymaga szczególnie dużo białka i składników mineralnych do budowy swoich tkanek. Jeżeli
    w tym okresie nie zostaną zaspokojone jego potrzeby, to później nie uda się już tych braków nadrobić.
    Jedzenie musi być urozmaicone i składać się z 2 części mięsa i 1 części pokarmu roślinnego. W pierwszych tygodniach można podawać psu małą ilość mleka, najlepiej rano, na śniadanie, z sucharkami lub bułką.
    Mięso (najlepiej chude i w większej części surowe) lub wysokor wartościowe narządy wewnętrzne (serce, wątroba, śledziona, nerki) rozdziela się równo na pozostałe posiłki. W celu wzmocnienia zgryzu, a zwłaszcza w okresie zmiany zębów ( schorzenie zębów), dodaje się do pokarmu świeżą mączkę kostną („na czubku noża”) i suchary psie oraz do gryzienia — kości cielęce.Niewskazane jest podawanie młodym psom dużej ilości płynów, zwłaszcza zup ziemniaczanych i mącznych oraz mleka.

  • 0 Comments
  • Filed under: Bez kategorii
  • Żabka u psa

    Schorzenie to polega na powstaniu pod językiem pęcherzykowatego obrzęku, mogącego osiągnąć wielkość jaja kurzego. Po otwarciu jamy ustnej psa widoczny jest pod językiem uwypuklony, owalny lub kiełbaskowaty czerwony otwór. Jeżeli jest on duży i sprężysty to odsuwa, język na bok. Schorzenie nazwano żabką, gdyż wyglądem nieco przypomina pęcherz gardłowy żaby, uwypuklający się w czasie oddychania. Jest to schorzenie stosunkowo niegroźne i nie wywołuje specjalnych dolegliwości. Jedynie przy znacznej  objętości żabki pies ma trudności z pobieraniem pokar diety, oszczędzającej wątrobę. Białko (mięso) i tłuszcze v muszą być w znacznym stopniu ograniczone i zastąpione pokarmem bogatym w węglowodany (zupy mączne, kasze). Ważnym źródłem energii dla wątroby jest glukoza. Dodaje się ją do wody do picia lub jedzenia. W razie potrzeby może być przez lekarza wet. wstrzyknięta dożylnie. Do jedzenia dodaje się  ponadto sól karolińską, która normuje czynność przewodu pokarmowego i działa żółciopędnie. Wydzielanie żółci reguluje też napar z mięty pieprzowej. Obfite pojenie ułatwia wypłukiwanie i wydalanie z moczem barwników żółciowych. W tym samym celu można podawać wywar z jagód jałowca. Działa on jednak drażniąco na nerki i dlatego nje może być stosowany zbyt długo ani w zbyt dużych ilościach, zwłaszcza u zwierząt starszych. Dobrze jest również robić ciepłe okłady na okolicę wątroby. Niestety psy na ogół bronią się przed nimi jako zabiegiem nieprzyjemnym.

  • 0 Comments
  • Filed under: Bez kategorii
  • Obwisające uszy psów

    Uszy obwisają na wskutek swej ciężkości. Lekarz może temu łatwo zaradzić przez odcięcie odpowiedniego paska chrząstki. Kiedy indziej winę ponosi hodowca, który po operacji przycięcia  uszu nie masuje ich regularnie i właściwie, jak mu to zlecono. Powstają wtedy blizny ściągające i fałdujące małi żowinę u podstawy (obcinanie uszu i ogona). Jednak i tę wadę na ogół udaje się usunąć operacyjnie, chociaż dodatkowe nacięcie małżowiny często odbywa się kosztem kształtu ucha.
    Natomiast niekorzystne jest rokowanie, gdy przyczyną zwisania Uszu jest nieprawidłowa ich budowa. Na przykład opadanie uszu może być spowodowane za słabą lub za miękką chrząstką małżowiny usznej. Podobnie zachowuje się ucho, gdy podtrzymujące je mięśnie nie są dostatecznie rozwinięte, jakie nieprawidłowości mogą stać się powodem opadania uszu nawet u ras z normalnie stojącymi uszami (najczęściej u owczarków niemieckich). Poszukiwano wielu rozwiązań usunięcia tej wady piękności. Nie dają one jednak pożądanych skutków. Najbardziej korzystne okazały się codzienne masaże, które wzmacniają mięśnie ucha. Nie należy natomiast stosować podwiązania uszu ani ich przyklejania, gdyż osłabia to mięśnie. U psów w wieku ponad 1 rok wszelkie zabiegi są mało skuteczne.
    U niektórych ras psów uszy przycina się. Nierzadko zdarza się, że uszy nie stoją prawidłowo, a zwisają do przodu jak u terierów. Oczywiście jest to wada piękności, która słusznie denerwuje hodowców, gdyż nadaje głowie psa niepożądany wygląd i obniża ocenę na wystawie. Najczęściej zwisają uszy u dużych ras, jak np. boksery, dogi i dobermany.

  • 0 Comments
  • Filed under: Bez kategorii